​Me….before you; after you

I was like a lonely pond amidst a jungle

calm..quiet..silent..like a dead dove

but it was before You

Who came along like a naughty breeze

Got to my core

Made me ripple by a single touch

Now my happy tears reflect only one image …and that’s you
I was like a cuppa water

Plain, sparkling, clear as crystal 

But thats before you

Who came along like the essence of addiction 

Got to my core

Changed me from beneath and

Thought me how to blossom 

Now im the most mesmerizing perfume 

By the fragrance of you
I was like a plain glass

No carvings on it… no decorations

but that’s before you

Who came along like mercury 

Got to my core

Like endless spirit to move me from within Blended so perfectly to become a dazzling mirror in which

Now I see myself and found 

Reflection of you 
What I meant to say is….

you spoiled me and you destroyed me

In every possible way 

And now when I turn back to see..

There’s no you, there’s no me

Left is just us for eternity 

ಸುಖೀಗೀತ

   ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಸುಖೀ ಸುಖವಾಗೇ ಇದ್ದಳು.  ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಮೊಬೈಲಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನ ಕೀಲಿಕೈಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಸುಖಿ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನ ಗಾಳಿಬೆಳಕಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡು ಅರಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
     ಓಹ್ ಏನಿಲ್ಲ ಏನುಂಟು ಇಷ್ಟಗಲ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ. ಬರಿದೇ ಏ,ಬಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಟೈಪಿಸಿದರೂ ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ಮಾಹಿತಿಯ ಮಹಾಪೂರ. ಊರಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ನೀರಿಗೆ ಬಾರದಿರಲಾದೀತೇ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಸೈಟ್ಗಳು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆದವು. ಹಗಲೂ ಇರುಳೂ ಹೊಸಹೊಸ ಗೇಮುಗಳು, ಸ್ಟೇಟಸ್ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳು, ಮಿನಿ ಟ್ವೀಟ್ಗಳು, ಬ್ಲಾಗ್ಗಳು ನಮುನಮೂನೆ ಆಪ್ಗಳು,ಚಾಟ್ಗಳು … ಅದೊಂದು ಕೊನೆಮೊದಲಿಲ್ಲದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ.
     ದಿನವೆಲ್ಲಾ ನೋಡೋಂಥದ್ದೇನಿದೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅನ್ನೋದು ಸುಖಿಯ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಸರಿರಾತ್ರಿ ಸುಖಿ ನಿದ್ರೆಗೆಟ್ಟು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ತನ್ನಲ್ಲೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅಮ್ಮ “ಮಗಳು ಏನೋ ನೋಡಬಾರದ್ದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ” ಎಂದು ಅಪ್ಪನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ  ಮುಸಿಮುಸಿ ಅತ್ತಿದ್ದೂ ,ಅಪ್ಪ ಉಗ್ರನರಸಿಂಹನಂತೆ ಹೂಂಕರಿಸುತ್ತಾ ಹೊಡೆಯಲು ಬೆಲ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಸುಖಿಯ ಕೋಣೆಗೆ ನಡೆದದ್ದೂ ಆಯ್ತು.
     ಮರುದಿನವೇ “ಎಂತ ಗೋಳು ನಿಮ್ಮದು, ನಾನೇನು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವೇ? ಇಗೋ,ಈ ರಗಳೆಯೇ ಬೇಡ. ಇನ್ನುಮೇಲೆ ನಾನೇನೇನು ಮಾಡಿದರೂ ನೋಡಿದರೂ ಆಡಿದರೂ ನಿಮಗೂ ಕಾಣುವಂತಿರುತ್ತದೆ. ಸರಿ ತಾನೇ?” ಎಂದು ಗದರಿ ಸುಖಿ ಅಪ್ಪನಿಗೂ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಅಕೌಂಟು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.
     ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರೋ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುತ್ತಿ ಬೋರೆದ್ದ ಸುಖಿ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಂತದ್ದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಜಾಲದಲ್ಲಿ..ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಚುಟುಕು,ಕವನ ಎಂದು ಏನನ್ನಾದರೂ ಗೀಚೋ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ಸುಖಿಗೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಣೀಯ ವೇದಿಕೆ ಎನಿಸಿದ್ದಂತೂ ಹೌದು.ಹಳೇ ನೋಟ್ಬುಕ್ನ ಕಡೇ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಗೀಚಿ ಮರೆತು ಸುಮ್ಮನಾಗೋ ಬದಲು ಸರಿಯೋ-ತಪ್ಪೋ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆದರೆ ಬರುವ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯುಕ್ತ ಕಮೆಂಟುಗಳೂ, ವಿಮರ್ಷೆಗಳೂ ಅವಳಿಗೆ ಬರೆಯಲೂ ಬೆಳೆಯಲೂ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದುವು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಂದವಿಲ್ಲದ ಅವಳನ್ನು ಅತಿಲೋಕ ಸುಂದರಿಯಂತೆ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಹೊಗಳೋ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರು,ಸ್ಟೇಟಸ್ ಎಷ್ಟೇ ಟೊಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲೇ ಭಯಾನಕ ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ತಲೆದೂಗುವ ಹೊನ್ನ ಶೂಲಗಳೂ, ಆಪ್ತವಾಗಿ ಪಿಸುಗುಡುವ ಇನ್ಬಾಕ್ಸ್ ಶೂರರು ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟವೇ ಅವಳಿಗೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರ ಸಂಪರ್ಕ ದೊರಯುವುದರಿಂದ ಅವಳ ಅಲೋಚನಾ ಕ್ರಮವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೋನಗಳಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಚಾರಗಳು ಹೀಗೂ ಅಲೋಚಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಸುಖಿಗೆ ನೀಡಿತ್ತು.
     ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ “ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೇ ಅಂಟಿದೆಯೇನೇ..ಚೂರು ಕೆಳಗಿಡು ಮಾರಾಯ್ತಿ ಅದನಷ್ಟು” ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಈಗ ಪುರುಸೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ ಏರಿಸುತ್ತಾ ಸುಖಿಯ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಜಾಲಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.   “ಹೇತಿದ್ದೊಂದು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ವರದಿ ಒಪ್ಸುತ್ತೆ ಮುಂಡೇದು” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನೂ ಆಗೀಗ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗಳ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನೋಡಿ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರು.
  ಆದರೇನು.. ಸುಖಾಂತದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಕನಸಿನಲ್ಲೋ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೋ ಮಾತ್ರವೇ ಸಾಧ್ಯ ತಾನೇ. ಇಲ್ಲದೇಹೋದರೆ ಕಾಲನ ಕಲಿಕೆಯ ಶಾಲೆಗೇನು ಕೆಲಸ. ಬದುಕು ನಲಿಸುತ್ತಾ ನಗಿಸುತ್ತಾ ಕಲಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಒಳಿತನ್ನು ಕಲಿಸಿದರೆ ನಾಳೆ ಕೆಡುಕನ್ನೂ ಕಳಿಸಬಹುದು. ಯಾವುದನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದು. ಆದರೇನು…ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರಿಯುವ ವಯಸ್ಸೂ ಮನಸ್ಸೂ ಸುಖಿಯದ್ದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.
    ಬರಬರುತ್ತಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಸುಖಿಗೊಂದು ಗೀಳಾಯಿತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಓದು,ಸುತ್ತಾಟ,ಹವ್ಯಾಸ ಎಂದು ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಿದ್ದ ಸುಖಿ ಈಗೀಗ ದಿನದ ಬಹು ಸಮಯವನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ನೊಂದಿಗೇ ಕಳೆಯುವಂತಾದಳು. ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಳಕೆ ವ್ಯಸನವಾದಂತೆಲ್ಲಾ  ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಮನಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ ಸುಖಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಗಳೇ,ತಂಗೀ,ಗೆಳತಿ ಎನ್ನುವವರೇ ಅತಿಕೇವಲ ಆಯುಷ್ಯದ ಲೈಕು,ಕಮೆಂಟುಗಳಿಗಾಗಿ ನಡೆಸೋ ಮಸಲತ್ತುಗಳೂ ಪಿತೂರಿಗಳೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರಿವಾಗಿ ದಂಗಾಗಿಹೋದಳು. ಸೋದರ ಪ್ರೇಮ ತೋರುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರಾಗುವ ಕೆಲ ಯುವಕರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದೇ ಉದ್ದೇಶ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೀರಾ ಬಾಲಿಶವಾದ ತನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೂ ಫೋಟೊಗಳಿಗೂ ಹೊಗಳಿಕೆ ಪ್ರಶಂಸೆ ಬಂದಾಗ “ಇವರೇನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೆಚ್ಚಿ ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಾ ಅಥವಾ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು ಕರ್ತವ್ಯವೆಂಬಂತೆ  favour return ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಾ” ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಜಕೀಯ-ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿರದೇ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಾದಿಯಾಗದೇ ವಾದವಿವಾದಗಳಾಗಿ ವೈಮನಸ್ಯ ಸೃಷ್ಠಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸುಂದರವಾದ ಈ ಜಾಲತಾಣ ನೀರಮೇಗಣ ಗುಳ್ಳೆಯಂತೆ ಎಂಬ ಅಸಲೀಯತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಅಪ್ಪನಲ್ಲೋ ಅಮ್ಮನಲ್ಲೋ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಬೇಸರಿಸಿದರೇ ತನ್ನ ಹದಿವಯಸ್ಸಿನ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೇ ಇದನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂದು ಹೆದರಿ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು.
       ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುಖಿ ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ  ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. “ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು,ಮನೋಲ್ಲಾಸ, ಉತ್ಸಾಹ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ತುಂಬಬೇಕಾದ ಸಾಧನ ಅಶಾಂತಿ, ಸಲ್ಲದ ಚಿಂತೆ ತರುವುದಾದರೆ ನನಗೆ ಅದರ ಉಪಯೋಗವಾದರೂ ಏನು? ಒಬ್ಬಳೇ ಈ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುವಿನೊಡನೆ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸೆಣಸಾಡುತ್ತಾ ಯಾರೋ ದೂರದಲ್ಲಿರುವರ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವ ಬದಲು ಕಣ್ಣೆದುರಲ್ಲೇ ಕೈಯ್ಯಳತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಅಪ್ಪ,ಅಮ್ಮ, ಗೆಳೆಯ,ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆರೆಯಬಾರದೇಕೆ?” ಎಂದಾಲೋಚಿಸಿದಳು.
“ನಾನು ನಾನಾಗೇ ಉಳಿಯಲು, ಯಾರೊಬ್ಬರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿ ಬದಲಾಗದೇ, ಯಾವುದೇ ಸಿನಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ನನ್ನತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಖಂಡಿತಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಲೇಬೇಕು” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಳು.
   ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕಡುಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲವೇ! ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕನ್ನು ನಿಶ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದುಕೊಂಡ ಸುಖಿ “ಇದೇ ಕಡೆಯ ಸಾರಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೊಸದೇನಿದೆಯೋ ನೋಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಬೇಡುತ್ತಾ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಖಾತೆ ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ.
   “ಅದೇ ಹಳೇ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳು, ಸೂಕ್ತಿಗಳು, ರಾಜಕೀಯ, ಹಳಸಲು ಜೋಕುಗಳು” ಎನ್ನುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಪದ್ಯವೊಂದು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. “ಚೆನ್ನಾಗಿರುವಂತಿದೆಯಲ್ಲಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಓದಲು ಮೊದಲಿಟ್ಟವಳು ಓದುತ್ತಾಓದುತ್ತಾ “ಇದನ್ನು ಮೊದಲೆಲ್ಲೋ ಓದಿದಂತಿದೆಯಲ್ಲಾ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಪದ್ಯದ ಓದು ಮುಗಿಯುವುದರೊಳಗೆ ಇದು ತನ್ನದೇ ಪದ್ಯ ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ.
  “ಖಂಡಿತಾ ಇದು ನನ್ನದೇ! ಓಹ್ ಯಾರು ಹಂಚಿದ್ದಾರಿದನ್ನ! ಅಯ್ಯೋ ಇದ್ಯಾವುದೋ ಹಿಂದುಮುಂದಿಲ್ಲದ ಅಜ್ಙಾತ ಅಕೌಂಟ್. ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತಿದು ಇವರಿಗೆ! ಮೊದಲು ನಾನೆಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಇದನ್ನ? ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲೇನೇ? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ… ಹಳೇ ನೋಟ್ಬುಕ್? ಇದ್ದೀತು… ಊಹೂ..ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಳೇ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಬರೆದಿದ್ದಿದು. ಹೌದೇ ಹೌದು… ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ. ಇದು ನನ್ನದೇ ಪದ್ಯ. ಈ ಅಮ್ಮ ನೋಡದೇ ಕೇಳದೇ ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೂಕಕ್ಕೋ ಇನ್ಯಾತಕ್ಕೋ ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾಳಲ್ಲ! ಯಾರ ಕೈ ಸೇರಿದೆಯೋ ನನ್ನ ಬರಹ. ಅದು ನನ್ನದೇ ಎನ್ನಲು ಯಾವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ.ಓಹ್,ದೇವರೇ!!! ಎಷ್ಟೊಂದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಕಮೆಂಟುಗಳು! ಅಗೋ, ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಬರಹಗಾರರೂ ಮೆಚ್ಚಿ ಹೊಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅಯ್ಯೋ…ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ನಾನೀಗ? ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟ. ನನ್ನದೇ ಮಗುವನ್ನು ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನದು ಎಂದಾಗ ಮಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರೇ ಏನೂ ಮಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು. ನೋ..ನೋ… ನೋ… ನಾನ್ಯಾಕೆ ಪದ್ಯ ಬರೆದೆನೋ..ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು. ಊಹೂ.. ಪುಸ್ತಕ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅಮ್ಮನಲ್ಲವಾ..ಅವಳದ್ದು ತಪ್ಪು. ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನದ್ದೂ ತಪ್ಪು. ಇದನ್ನು ನೋಡದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೋ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮೊಬೈಲ್ನದ್ದೂ ತಪ್ಪು. ಅದನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅಪ್ಪನದ್ದೂ ತಪ್ಪು” ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಹೀಗೇ ತನ್ನಲ್ಲೇ ತಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಉಳಿದ ಸುಖಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಮೊಬೈಲ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟ ದಿನದ ತನ್ನ ಸಂಭ್ರಮ ನೆನಪಾಗಿ ಮೊಬೈಲ್ನೆಡೆಗೆ ತಾತ್ಸಾರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದಾಗಿನ ಬದುಕು ಸರಳವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿತವಳಿಗೆ. ಅದನ್ನೇ ಫೇಸ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಟಸ್ಸಾಗಿ ಟೈಪಿಸೋ ಆಸೆಯುಂಟಾದರೂ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದಳು. ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದಂತಾಗಿ ಜುಟ್ಟು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈಯ್ಯೆತ್ತಿದರೇ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ನೋಡಿಫ್ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ  ಮೊಬೈಲ್ ಪಳಪಳನೆ ನಕ್ಕಂತೆನಿಸಿತು. ಇನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದೇ ಚಿಟ್ಟನೆ ಚೀರುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ ಕೈಕೊಡವಿದಳು. ಕೈಯಿಂದ ಹಾರಿ ರಪ್ಪನೆ ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿದ ಮೊಬೈಲ್ನ ಹಿಂಭಾಗದ ಮುಚ್ಚಳ ಕಳಚಿ ಚೂರುಗಳಾಗಿ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಹಾರಿ ಬಿದ್ದವು. ಸುಖಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಮೊಬೈಲ್ನ ಬೆತ್ತಲೆ ಒಳಭಾಗದಷ್ಟೇ ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಗೋಜಲು ಗೋಜಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿ ತಡೆಯಲಾರದ ನಗು ಉಕ್ಕಿತು.. ನಗುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಚದುರಿಬಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ನ ಚೂರುಗಳು ಅವಳನ್ನೇ ಕನಿಕರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಉಳಿದವು.

ಹೂವರಳೋ ಪರಿಯಲಿ…

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರರ ಸಮಯ. ಕರ್ರನೆ ಟಾರು ರಸ್ತೆ ಸುಸ್ತಾಗಿರೋ ಹಾವಿನಂತೆ ಊರಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕಾರಿನ ಏಸೀ ಬಿಸಿ ಬಿಸೀ ಗಾಳಿ ಉಗುಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಸೆಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಸೋ ಮೂಲಕ ಈ ಬಿಸಿಲ್ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದು ಕಾರಿಗೆ ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಸೂಚಿಸ್ತಿತ್ತು.
  ಪತಿದೇವ್ರು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹಳ್ಳ-ದಿಣ್ಣೆಗಳನ್ನ ಅವೋಯ್ಡ್ ಮಾಡ್ತಾ ರಸ್ತೆ ಮಾಡಿರೋ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್, ಮಿನಿಷ್ಟರ್ಗಳಿಗೂ ರಸ್ತೆಯನ್ನ ಅಷ್ಟೊಂದು ತಿರುವಾಗಿಸಿರೋ ದೇವರುಗಳಿಗೂ  ಬೈತಾ ಬೈತಾ ಗಾಡಿ ಓಡ್ಸೋದ್ರಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಝಿಯಿದ್ರು. ನಾನು ಈ ಸುಡು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ-ಗೀಜೆ ಅಂತ ದೇವರನ್ನೂ ಗೋಳ್ಹೊಯ್ಕೊಂಡು ಊಟದ್ಮನೆ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರ್ನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಟಾರ್ಚರ್ ಏರ್ಪಡಿಸೋ ನೆಂಟರನ್ನ ಬೈತಾ ಸಣ್ಣಗೆ ಏರ್ತಾಯಿದ್ದ ತಲೆನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೆಣಗ್ತಾಯಿದ್ದೆ. ಹಿಂದಿನ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹಾಜ್ಮೋಲಾ ತಿಂತಿದ್ದ ಚಿಂಟು ಒಬ್ನೇ ಸದ್ಯದ ಸಿಚುಯೇಶನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾದ್ದವ್ನು ಅನ್ಸುತ್ತೆ.
   ಹೊಸನಗರ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ತಲುಪಿ ಕಾರ್ನಿಂದಿಳ್ದಾಗ ಏಸಿಯ ಗಾಳಿಗಿಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ಬೀಸ್ತಿರೋ ಗಾಳಿನೇ ತಣ್ಣಗೆ, ಹಿತ ಅನ್ಸಿ ಮನ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಆದ್ರೂ ‘ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ, ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ, ಭಾರದ ಕಿಟ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಜೊತೆ ಚಿಂಟುನ ಕೂಡಾ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ಲಾ’ ಅನ್ನೋ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕಾಡೋಕೆ ಶುರುವಾದ್ವು. “ಇದು ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಬಸ್ಸಾ…ಇದು ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಬಸ್ಸಾ”ಅಂತ ಹೋಗೋ ಬರೋ ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಗಳ ಕಡೆನೂ ಕೈ ತೋರ್ಸಿ ಕರ್ಕರೆ ಮಾಡಿ ನನ್ಹತ್ರ ಬೈಸ್ಕೊಂತು ಚಿಂಟು.
   ಅಂತೂ “ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಬಸ್ಸು” ಬಂತು. ನನ್ನ,ಚಿಂಟೂನ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದ್ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂರ್ಸಿ “ಚಿಂಟು ಜೋಪಾನ” ಅಂತ ಒಂದ್ಹತ್ಸಲ ಹೇಳಿ ವಾಪಸ್ ನೆಂಟರ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟ್ರು ಹಬಿ…ಅದೇ….ಮನೆದೇವ್ರು
      ಇನ್ನೂ ಹೊರಟಿರದ ಬಸ್ನ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಸಾಲಾಗಿರೋ ಅಂಗಡಿಗಳ ಬೋರ್ಡು ಓದ್ತಾಯಿದ್ದ ಚಿಂಟು ಆ ಕ್ಷಣ ತುಂಬಾ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಂಡ. “ಅಬ್ಬಾ ಈ ಮಕ್ಕಳೇ! ನಾವಿಷ್ಟೊಂದು ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ರೆಡಿಯಾಗ್ತೀವಿ. ಫೇಷಿಯಲ್ಲೂ ಫೇಸ್ಪ್ಯಾಕೂಂತ ಒದ್ದಾಡ್ತೀವಿ. ಥರಾವರಿ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸ್ಕೊಂಡು ಚನ್ನಾಗ್ಕಾಣೋಕೆ ಹೆಣಗಾಡ್ತೀವಿ. ಆದ್ರೆ ಪುಟ್ಮಕ್ಳು!? ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲಿಲ್ದಿದ್ರೂ ಚಂದ, ತಲೆಮೇಲೆ ಕೂದಲಿಲ್ದಿದ್ರೂ ಚಂದ, ಏನೇ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಹೇಗೇ ಇದ್ರೂ ಚಂದ! ಅದ್ಹೇಗೆ” ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಿದ್ದ ನಮ್ಮೆದುರಿನ ಸೀಟಿಗೆ ಒಂದು ಮುದ್ದಾಗ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಅಪ್ಪ,ಅಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತಿತು.
   ಕಡೂಗಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಹುಡುಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಕಪ್ಪಾದ ಪುಟ್ಟದೆರಡು ಜಡೆ ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತನ್ನಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ  ಮಾತ್ನಾಡ್ತಿದ್ದರೆ. ಬೇರೇನೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ ನಾನೂ ಅಮ್ಮ-ಮಗಳ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ಕೂತೆ.

“ಮಗಳು- ಅಮ್ಮಾ ಸೆವೆನಪ್ಪು ಕೊಡೇ.
ಅಮ್ಮ- ಇಕಾ.. ಇದ್ನ ಕುಡಿ.
ಮಗಳು- ಅಮ್ಮಾ ನೀರು ಬೇಡ,ಸೆವೆನಪ್ಪೇ ಬೇಕು,ಕೊಡೇ.
ಅಮ್ಮ- ಥತ್….ಇಕ,ಒಂದೇ ಸಲ ಖಾಲಿ ಮಾಡುದ್ರೆ ಗುದ್ದಿಬಿಡ್ತೀನ್ನೋಡು ತಾಟಗಿತ್ತಿ….”

ಸೆವೆನಪ್ಪು ಕುಡ್ದು ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತೆರ್ಡು ನಿಮ್ಷ ಸುಮ್ಮನಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಿನ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ನೋಡೀ ನೋಡೀ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತಿಗಿಳೀತು.

“ಮಗಳು- ಅಮ್ಮಾ ಬಸ್ಸು ಯಾಕೇ ಮುಂದಕ್ಕೇ ಹೋಗುವಲ್ತು?
ಅಮ್ಮ- ಬಸ್ಸು ಓಡ್ಸಕೆ ಡೈವರ್ ಬ್ಯಾಡನೇ. ಡೈವರ್ ಬರ್ತರೆ ತಡಿ.
ಮಗಳು- ಡೈವರ್ರು ಬಸ್ ನಿಲ್ಸಿ ಎತ್ತಾಗೋಗೋನಮ್ಮ?
ಅಮ್ಮ- ಊಟಮಾಡ್ಕಬರಕೆ ಕಣೇ, ಈಗ ಬರ್ತಾರ್ ತಡ್ಕ.
ಮಗಳು- ಓಓಓ!!! ಓ ಓ ಓ… ಡೈವರ್ರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ವಾಗದಂತಾ! ಒಬ್ರೇ ಹೋಗ್ಯಾರಲ್ಲ, ನಮಿಗೆಲ್ಲ ಊಟ ಬ್ಯಾಡಂತಾ ಹಂಗಾರೆ!
ಅಮ್ಮ- ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ.. ನಮಿಗೆಲ್ಲ ಅವ್ರ್ಯಾಕಮ ಊಟ ಹಾಕುಸ್ತಾರೆ, ಊಟ ಬೇಕಾರೆ ನಾವೇ ಕೊಂಡ್ಕೊಂಡು ತಿನ್ಬೇಕು ಓಟ್ಲಾಗೆ..
ಮಗಳು- ಹೋಓಓ ಅಷ್ಟೇಯಾ!…. ಸರಿ ಸರಿ ಸರಿ. ಅಮಾ ಸೆವೆನಪ್ಪು ಕೊಡೇ… ”

ಇಷ್ಟು ಕೇಳಿದ ನಾನು ನಗು ತಡೀಲಾರ್ದೇ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಹರಿಸೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಂಟು “ಅಮ್ಮಾ, ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೆ” ಅಂದ. ಇವ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೇ ಸಾಕು ಅನ್ನೋ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ನಾನು,” ನೀನೊಂದು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡು, ಏಳೋಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ತೀರ್ಥಳ್ಳಿ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ” ಅಂದೆ. ಅದನ್ನೇ ಸಿನ್ಸಿಯರ್ರಾಗಿ ನಂಬಿದ ಚಿಂಟು ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಾಲ್ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗೋ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುಮಾಡಿದ.
     ಡ್ರೈವರ್ರಿನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸು ಹೊರಡದೇ ಗಾಳಿ ಬರೋ-ಸೆಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗೋ ಚಾನ್ಸೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಂದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯ್ತು; ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಉಂಡುಡೋ ಮುದ್ದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಅಲಂಕಾರವಾದ್ರೂ ಯಾಕೆ ಬೇಕು. ಅದೆ ಅವರ ಶಕ್ತಿ, ಅದೇ ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯ.

ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ನಗರ

“ಪಾಪ ಬೆಂಗ್ಳೂರು.prostitutes ಥರಾ.. we use it but it’ll never becomes our own 😜 ”

ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯ ಬಂದ ಸಾಲಿದು. ಹೇಳಿದ್ದು ನಾನಾ, ರವೀಂದ್ರನಾ ಅನ್ನೋದು ನೆನಪಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಮಾತು ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆ ಮಾತು ನಮ್ಮದಾಗಿದ್ದು  ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.
  Prostitutes ಅನ್ನೋದು ಖಾರದ ಪದ ಅನಿಸೋದಾದರೆ ಪ್ರೇಯಸಿ/ ಪ್ರಿಯಕರ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋಣ ಬೇಕಾದ್ರೆ. “ಹುಟ್ಟಿದ ಊರನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಾ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು ಬಿಡುವುದು ಬಾಕಿಯಿದೆ” ಅಂತ ‘ವೆಂಕಟ್’ ಹಾಡ್ತಿದ್ರೆ ‘ಎಂಥಾ ಸಿನಿಕರ ಸಹವಾಸನಪ್ಪ’ ಅಂತಾ ರೇಡಿಯೋ ಸ್ಟೇಷನ್ ಬದಲಾಯಿಸ್ತೀನಿ ನಾನು. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ-ಹುಟ್ಟಿದ ಊರನ್ನು ನಾವ್ಯಾರೂ ಬಿಟ್ಟೇಯಿಲ್ಲ; ಅಸಲಿಗೆ ಬಿಡೋದು ನಮಗೆ ಬರೋದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ನಗರಜೀವನ ಬರೀ ಮಾಯೆಯಾಗಿ, ಆ ಹೊತ್ತಿನ ಹಸಿವು ತೀರಿಸೋ ಹೋಟೆಲ್ಲಾಗಿ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬೇಕಾದ ಕಂಫರ್ಟ್ ನೀಡೋ ಪ್ರೇಯಸಿ/ಪ್ರಿಯನಾಗಿ ದಕ್ಕಿದೆಯೇ ಹೊರತೂ ಅಕ್ಕರೆಯ ಅವ್ವನಾಗಲ್ಲ…ಆಸರೆಯ ಅಪ್ಪನಾಗಲ್ಲ.
  ಇರುಳಲ್ಲಿ ಚಂದವಾಗಿ ಕಾಣೋ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಲೈಟ್ಸ್ ಹಗಲಲ್ಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜ್ಯಾಮ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮೂರ ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಸಂಚಾರವನ್ನು ನೆನಪಿಸ್ತವೆ. ಪಾರ್ಕ್ ವಾಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮೂರ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ, ಕಾಲುಹಾದಿಯ ನಡಿಗೆಯನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಳ್ತೀವಿ. ಜಗಮಗಿಸೋ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ಗಳು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆದಾಕ್ಷಣ ಕಂಡದ್ದು ಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸೊ ನಾವುಗಳೇ ಏನೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯ ಕೈಗೂಡಿದರೂ ಮೊದಲು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆನೆಯೋದು ಅದೇ ಹುಟ್ಟೂರಿನ ದೇವರನ್ನಷ್ಟೇ. ಊರ ಜಾತ್ರೆ, ಆ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯೋ ನಮಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ದೇವರುಗಳ ಹಬ್ಬ ಬರಿದೇ ಸೌಂಡ್ ಸಿಷ್ಟಂನ ಹಾಡುಗಳ ಅಬ್ಬರ-ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುಳಿಯುತ್ತದೆ.
  ಪಾಪದ ಬೆಂಗಳೂರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಕಸ ಚೆಲ್ಲಿ ಕೊಳಕಾಗಿಸಿದರೂ, ಕೆರೆ ನುಂಗಿ ಮಹಲುಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿದರೂ, ಹಸಿರ ಕಸಿದು ಟಾರ ಹೊಯ್ದರೂ ಮುನಿಯದೇ ನಮಗಾಗಿ ಹಿಗ್ಗಿ ಹಿರಿದಾಗುತ್ತಾ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಬಣ್ಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಒನಪು ಒಯ್ಯಾರ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿ ಬೀಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಸಂಭ್ರಮಪಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮುಳುವಾಗಿ ನಮಲ್ಲಿ ಆಗಷ್ಟೇ ಚಿಗುರಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತೆ ರಿಪೇರಿಯಾಗದ ಮೊಬೈಲಿನಂತೆ ಕೆಟ್ಟು ಕೂರುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತದೇ ತವರೂರ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಮರುಗುತ್ತದೆ.
   ಬದುಕು ಅರಸಿ ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿದವರೇ ಮತ್ತೈದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಗರ ಜೀವನ ನಮ್ಮನ್ನ ಹಿಂಡಿಹಾಕುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟ ಅದೇ ಮನವೇ ‘bloody crowd’ ಎಂದು ಬೇಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀನಿ, ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋದೇನಾದ್ರೂ ಹೇಳ್ರೋ ಅಂತ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಯ ರೇಣಕ್ಕ ಮಾಸಿಕ  ಒಂದರ ಲೇಖನ ತೋರಿಸಿದರು. ಲೇಖನದ heading “ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಡಲು ೨೫ ಕಾರಣಗಳು”! ವಿಪರ್ಯಾಸ ಏನೆಂದರೆ, ಆ ಕಾರಣಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು ಯಾರು ಎಂದು ಹುಡುಕಹೊರಟರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ culpritಗಳೇ.
ಒಂದಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ‘ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ಇದೆಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗೋಂಥದ್ದಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹಳೇ ಊರಿಗೇ ತೆರಳಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಧೈರ್ಯವಂತರು ‘ಈಸಬೇಕು, ಇದ್ದು ಜೈಸಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೊಂದಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವೆರಡೂ ಮಾಡಲಾಗದೇ ಉಳಿದವರ ಪಾಡು ಭಗವಂತನೇ ಬಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿರಲಾರದೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲಾಗದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸೌಕರ್ಯ,ಸವಲತ್ತು,ಅವಕಾಶಗಳ ಆಸೆಯನ್ನೂ ಬಿಡರು; ಹುಟ್ಟೂರಿನ ಮೇಲಿರುವ ಮಮತೆಯನ್ನೂ ಬಿಡರು. ಈ ಇಬ್ಬಂದಿತನದಲ್ಲೇ ವೃತ್ತಿಜೀವನವನ್ನು ಶಹರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಕಡೆಗಿನ್ನೇನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಕಿ ಸಲಹಿದ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನೇ ಹೆಂಡತಿಯೆಂದು ಕರೆದು ಸಂಸಾರ ಮುಂದುವರೆಸೋಣ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಊರುಗಳ ಬಾಬತ್ತೂ ಮುಗಿದು ಪರಲೋಕದ ಹಾದಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಅಂತವರೆಡೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಪ್ರೀತಿ,ಕರುಣೆ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಗಳಿಂದ ನೋಡಿ ನಕ್ಕೀತು.
  ಒಳ್ಳೆಯ (atleast in our assumptions) ಓದಿಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಬಳದ ನೌಕರಿಗೆ, ಐಶಾರಾಮದ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬೇಕು ನಮಗೆಲ್ಲಾ, ಅದೇ ‘ನಿಮ್ಮ ಊರು ಯಾವುದು’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ಹುಡುಕುವುದು ಆ ಹಳೇ ಬಿಟ್ಟುಬಂದೂರನ್ನೇ. ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹೆಸರನ್ನಷ್ಟೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದರೆ ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲಾ ಶಹರದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಅದನ್ನಪ್ಪಿರುವವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದೇ ಇದ್ದೀತು.
    ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಅತಿ ಭಾವುಕತೆಯನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರು ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ನಗರ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚುದಿನ ಸಹಿಸಲಾರವು. ಅವುಗಳು ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಗ್ಗಿ ಕುಸಿಯುವ ಮೊದಲು ನಾವೂ ಅವನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವಿಷೇಶಗಳನ್ನು ಕಾಪಿಡಬೇಕಿದೆ. ನಮಗಾಗಿ ಬೆಳೆದ ನಗರಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳಗಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮತ್ತು ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ…… ಓಹ್ ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಮುಗ್ಧ ಮಗುವಿನಂತೆ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದೆ ನಮ್ಮ  ಮಹಾನಗರ… ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನಾನೂ ಒಂದಷ್ಟು ನಿದ್ರೆ ತೆಗೆಯುವೆ. ಬೆಳಗಾಗೋ ಮೊದಲೇ vehicles ಗಲಾಟೆ ಶುರುವಾದರೆ ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನೇ ಗೊಣಗಬೇಕಾದೀತು😄
       -ಕಾಲಕ್ಷೇಪ
     ೨.೦9 am, 4th/ Tue/ 16

ಬಾಯ್ಫ್ರೆಂಡ್ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಡೀ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ

ಅದೆಷ್ಟ್ ಸಲಿ ಹೇಳಿದೆ ಕಣೋ ಅಪ್ಪಂಗೆ,ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ದಿಕ್ಕುದಶಿಯಿಲ್ದಿರ ಬಡಪಾಯಿನೇ ಹುಡುಕಿ ಮನಿಅಳಿಯನ್ ಮಾಡ್ಕಳಿ, ನಿಮ್ಮೊಬ್ರುನೇ ಇಲ್ಬಿಟ್ ನಾ ಸಿಟಿಗಿಟಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೋಗುವ್ಳಲ್ಲಾಂತ. ಅಪ್ಪ ಕೇಳ್ಬಕಲ. ಅವ್ರಿಗೆ ಅವ್ರದ್ದೇ ವಿಚಿತ್ರ ಥಿಯರಿ ನೋಡು… “ನಾನಂತೂ ಅಡ್ಕೆ ಸುಲ್ತ, ಕರಾವು ನಂಬ್ಕ್ಯಂಡು ಇಲ್ಲೇ ತ್ವಾಟುದ್ಬುಡ್ದಲ್ಲೇ ಗೂಟ ಹ್ವಡ್ಕುಂಡ್ ಕೂತ್ಬಿಟ್ಟೆ ಹ್ಯಣೇ,ನೀನೂ ಇದ್ನೇ ನಂಬ್ಕ್ಯಂಡ್ರೆ ಬಾಳ್ಮೆ ಸಾಗುದ್ಲ. ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಕಂತೆ ವಗ್ದು ಹ್ವಾದಾಗ್ಲಿಂದ ಒಬ್ನೇ ಪಾಡ್ಪಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಗಿಣಿ ಹಂಗೆ ಸಾಕಿದ್ದು ಈಗ ನನ್ನಂಗೇ ಅಡ್ಕೆ ಚೊಗ್ರಲ್ಲಿ ಮೀಯೋನಿಗೆ ಕ್ವಡುಕ್ಕ?ನಿನ್ವೋದಿಗೆ, ನಿನ್ಬಣ್ಣುಕ್ಕೆ ಬ್ಯಂಗ್ಳೂರ್ ಕಡೆ ಟಾಪ್ಗೇರ್ ಗಂಡ್ಯಾವ್ದಾರಾ ಸಿಕ್ಕೀತು. ಅಡ್ಕೆ ಕೊಯ್ಲು, ಕೊಟ್ಗೆ ಕೆಲ್ಸ, ಬರೋರ್ಹೋಗೋರ್ ಚಾಕ್ರಿ ಯಾವ್ದೂ ಇಲ್ದೆ ಸುಖ್ವಾಗಿರ್ತೀ”ಅಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ರು.
    ಅಪ್ಪನ ಸುಖಜೀವ್ನದ್ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ನಂದಕ್ಕೂ ಭಾಳಾ ಅಂತ್ರ ಉಂಟಲ್ಲಾ… ಅದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದ್ನೋಡು.ಹೇಳಿದ ಒಂದೇ ವಾರ್ದಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್… ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಟಾಪ್ಗೇರ್ ಅಳಿಯನ್ನ ಹುಡ್ಕಿ ತಂದೇ ಬಿಟ್ರು. “ಲಡ್ಡೂ” ಭಾಳಾ ಒಳ್ಳೇವ್ನೇ. ಪರದೇಶ ವಾಸ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಬ್ಳ, ಈ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು, ಎಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗೇಯಿದೆ. ನಾನು ಸುಖವಾಗೇ ಇದ್ದೀನಿ. ಆದ್ರೂ ಅದೇನೋ ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್!  ಉತ್ಸಾಹನೇ ಇಲ್ದಂಗೆ…ಬೋರಿಂಗ್ ಬೋರಿಂಗು.
    ಲಡ್ಡೂಗೆ ಹಾಗಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಇಷ್ಟಗ್ಲ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ ಕಣೋ. ಹೋಪ್ಲೆಸ್ ಫೆಲೋ ಅವ. ಏನಂತಾನೆ ಗೊತ್ತಾ, ಮನೇಲಿ ಕೂತೂ ಕೂತೂ ನಾನು ಹೀಗೆ “ಹುಚ್ಹುಚ್ಚಾಗಿ”! ಫೀಲಾಗ್ದಿದೀನಂತೆ. “ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರ್ಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಬಿಡು ಬೇಬ್. ಎಮ್ಸೀಯೇಗೆ ಸಕತ್ ಸ್ಕೋಪಿದೆ you know. ಆಗ ನನ್ಹಂಗೇ ನಿಂಗೂ ಉಸ್ರಾಡೋಕೂ ಟೈಮಿರಲ್ಲ. ಲೋನ್ಲೀ ಫೀಲಾಗೋದಿಲ್ಲ.ಇಬ್ರ ಸ್ಯಾಲ್ರೀ ಇದ್ರೆ ಫ್ಯೂಚರ್ ಸೂಪರ್” ಅಂತಾನೆ.. ದಡ್ಡ ಮುಂಡೇಗಂಡ ಅಂತ ಮನ್ಸಲ್ಲೇ  ಬಯ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ನಾಗ್ತೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇ ನೀರಸ,ನಿರಾಸಕ್ತವಾಗಿ ಸವ್ದೋಗ್ತಾಯಿದೆ. ಅವ್ನಿಗೆ ಫ್ಯೂಚರ್ ಪ್ಲಾನಿನ ಚಿಂತೆ. 
   ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕಂದ್ರೆ, ಲಡ್ಡೂದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ನಂಗೇ ಏನೋ ಆಗಿದೆ. ಓದು ಮುಗ್ಸಿ ಒಂದ್ವರ್ಷ ಮನೇಲಿದ್ನಲ್ಲಾ  ಆಗ ಮನೆಲಿದ್ದಿದ್ದು ನಾನು-ಅಪ್ಪ; ಈಗ ನಾನೂ-ಲಡ್ಡು. ಆಗ ಇಲ್ಲದ ಬೇಜಾರು, ಒಂಟಿತನ ಈಗ್ಯಾಕೆ ಅನ್ನೋದು ನಂಗೂ ಅರ್ಥಾಗಲ್ಲ ಮಾರಾಯ. ಅದೆಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳಿದ್ವು ನನ್ನೊಳಗೆ. ಈಗ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೊ ಕಾಣೆ.. ನಮ್ಮನೆ, ತೋಟ, ಕೊಟ್ಗೆಲಿರೋ ಪುಣ್ಯ, ಮೇಧ, ಮೇಧನ ಪುಟ್ಕರು ಚುಕ್ಕೀ..ಎಲ್ರುನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಅದ್ಕೇ ನೋಡು,”ಪೂರಾ ಗಂಭೀರ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀ ಚಿನ್ನಿ” ಅಂತ ಲಡ್ಡೂ ಕೂಡಾ ಬೈತಾನೆ.
     ಇವತ್ತೂ ಹಾಗೇ ಆಯ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೆಲ್ಸ ಮುಗ್ಸಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಲಡ್ಡು ಬಂದು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಉಂಡು ಮತ್ತೆ ಆಫೀಸ್ ಸೇರಿದ. ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳು ಶತಸೋಮಾರಿ ಕಣೋ, ಮುಂದಕ್ಕೇ  ಹೋಗ್ಲಿಲ್ಲ. ನಂಗೂ ತಾಳ್ಮೆ ಹಾರಿ ಹೋಯ್ತು. ಈ ಹಾಳಾದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅದೆಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತು ಹಿಂಗೇ ಬೋರಿಂಗಾಗಿ ಕದಲದೇ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತೋ ನೋಡೇಬಿಡೋಣ  ಅಂತ ಸೋಫಾಮೇಲೆ ಸತ್ಹಂಗೆ ಬಿದ್ಗೊಂಡಿದ್ದೆ.ಮುಂದಿನ ಬಾಗ್ಲು ಹಾರುಹೊಡ್ದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ನಂಗೆ; ಆದ್ರೂ “ಏನಾದೀತು ಮಹಾ, ಕಳ್ಳ ಬಂದ್ರೆ ಕದಿಯೋಕೇನಿದೆ ಇಲ್ಲಿ, ಅಟ್ಲೀಷ್ಟ್ ಕಳ್ಳ ಬಂದಿದ್ದ ಅನ್ನೋ ವಿಷ್ಯನಾದ್ರೂ ಬಿಟ್ಹೋದಾನು ಸಂಜೆ ಮಾತಿಗೆ. ಬರ್ಲಿ” ಅನ್ನೋ ಉಡಾಫೆ.
    ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಗ್ಲು ತಳ್ದಾಗ ಗಾಳಿ ಬೀಸ್ತೇನೋ ಅಂದ್ಕೊಂಡು ತಿರುಗ್ನೋಡ್ತೀನಿ; ನೀನು! ಹೇಳ್ದೇಕೇಳ್ದೇ ಸೀದಾ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದೀಯ!! ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಸಿಟ್ಟು ಒಟ್ಟೊಟ್ಗೇ ಆಯ್ತು ಕಣೋ.. ಬೈಯ್ದು ಓಡ್ಸಿಬಿಡೋಣಾಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡವ್ಳು ಅದ್ಯಾಕೋ ಸುಮ್ನೆ ಒಂದ್ನಿಮ್ಷ ನಿನ್ಕಣ್ಗಳ್ನ ಹಾಗೇ ನೋಡ್ದೆ. ಅಬ್ಬಾ!!!!!! ಲವ್ ಎಟ್ ಫಷ್ಟ್ ಸೈಟು ಅಂದ್ರೇನೋ ಇವತ್ತು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಮಾರಾಯಾ. ನಿಜಾ ಹೇಳು, ನಿಂಗೂ ನನ್ಮೇಲೆ ಹಂಗೇ ಲವ್ವಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ.ಅದ್ಕೇ ತಾನೇ ಇಷ್ಟ್ಹೊತ್ತೂ ನಾ ಹೇಳಿದ್ನೆಲ್ಲ ಸುಮ್ನೇ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಳ್ತಾಯಿರೋದು.
     ಅದ್ಸರೀ ಇಷ್ಟ್ಹೊತ್ತೂ ನಾ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ನಿಂಗರ್ಥ ಆಯ್ತಾ? ಹೇಗರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ? ಈ ಪರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡೋ ಕೆಂಚ ನೀನು. ನಾನೋ ಕನ್ನಡ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಮಾತಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಈ ಇಡೀ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ.ಆದ್ರೂ ಸುಮ್ನೇ ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಳ್ತಾಯಿದೀಯಲಾ… ಥ್ಯಾಂಕ್ಸು ಕಣೋ. ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡೋಕೊಂದು ಜೊತೆ ಕಿವಿ ಬೇಕಿತ್ತು ನೋಡು ನಂಗೆ. ಅದ್ಕೇ ಇಷ್ಟ್ದಿನ ಬೇಜಾರು, ಬೋರು ಅಂತ ಲಡ್ಡೂ ತಲೆ ತಿಂದಿದ್ದು. ಅವ್ನಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟೂಂತ ಮಾತಿಗ್ಸಿಗ್ತಾನೆ; ಮಾತ್ಹೊಡಿತಾ ಕೂತ್ರೆ ಕೆಲ್ಸದ್ಗತಿಯೇನು ಅಲ್ವ. ಇರು, ಮಾತಾಡಿ ಮಾತಾಡಿ ನಂಗೆ ಬಾಯರಿಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಟ್ಲು ಹಾಲು ತರ್ತೀನಿ ತಣ್ಣುಗೆ.ನಾನರ್ದ- ನೀನರ್ಧ ಕುಡ್ಯೋಣ-ಓಕೇ?
    ಕೆಂಚೂ ಮೈ ಲವ್, ಪೂರಾ ಅಪರಿಚಿತ್ರು ನಾವು. ಆದ್ರೂ ಹಿಂಗೆ ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಸೋಫಾಮೇಲೆ ಮೈಗೆ ಮೈ ಒತ್ತಿ ಕೂತಿದೀಯಲ್ಲಾ ಅದೆಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಕಣೋ ನಿಂಗೆ! ನಿನ್ಮಾತು ಹಾಗಿರ್ಲೀ, ಗಂಡನ್ನ ಆಫೀಸ್ಗೆ ಕಳ್ಸಿ ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತ್ರ ಹತ್ರ ಲವ್ವು-ಮಣ್ಣು- ಮಶಿ ಅಂತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ ನಂಗೆಂಥಾ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳು…
     ಈಗ ಲಡ್ಡೂ ಬಂದ್ರೆ ಏನನ್ಬೋದು ಕಣೋ? ಸಿಟ್ಟಾಗ್ತಾನಾ? ಖಂಡಿತಾ ಆಗ್ತಾನೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದ್ರೂ… ನಿನ್ಮುಖ ನೊಡಿದ್ರೆ ಎಂಥಾ ಕಲ್ಮನಸ್ನೋರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿ ಬರ್ಬೇಕು ಹಾಗಿದೀಯ. ಅತ್ಲಾಗೆ ಹಸ್ರೂ ಅಲ್ಲ,ಇತ್ಲಾಗೆ ಬೂದೂ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಬಣ್ಣದ ಕಣ್ಗಳಂತೂ ಮೋಡಿ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿವೆ ನನ್ನ. ಆ ಕೆಂಚು ಕೂದ್ಲು ಅದೆಷ್ಟು ಒಪ್ಪುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ ನಿಂಗೆ.. ಆ ಮೀಸೆ ಅಂತೂ… ಸಕತ್ ಕ್ಯೂಟು. ನಿನ್ನ ನಡಿಗೇನೇ ನಡಿಗೆ ಕಣೋ; ಸಿನಿಮಾ ಸ್ಟಾರ್ ಅಂಬ್ರೀಷವ್ರ ಥರ.. ಆಹ್!! ಸೂಪರ್ ಸೂಪರ್ ಸೂsssssಪರ್.
    ಹೀಗೆ ನಾನಿನ್ನ ಹೊಗ್ಳೋದ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಲಡ್ಡೂಗೇನನ್ಸ್ಬಹುದು ಹೇಳೋ. ನಿನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡುಸ್ತಾನಾ (ಛೆ, ಅಳು ಬರ್ತಿದೆ ಕಣೋ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ರೇನೇ) ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಓಡ್ಸಿದ್ರೆ ಸುಮ್ನೇ ಹೋಗ್ಬಿಡು ಕಣೋ, ಜಾಸ್ತಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ ಆಯ್ತಾ.. ಮತ್ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ಲಡ್ಡೂ ಇಲ್ದಾಗ ನನ್ನೋಡೋಕೆ ಬಾ..ಬರ್ತೀಯಲಾ ಮತ್ತೆ? ನಮ್ಮೂರ್ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಂಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಗೊತ್ತಾ. ಒಂದೂ ಮಾತಾಡ್ದೇ ಹೀಗೆ ನಾ ಬಡ್ಬಡಾಯ್ಸೋದೆಲ್ಲಾ ಕೇಳ್ಸ್ಕೊಳೋರು ಇನ್ಯಾರು ಸಿಗ್ತಾರೆ ಹೇಳು ನಂಗೆ.
     ಅರೆ! ಲಡ್ಡೂ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರೆ ಅವ್ನೇ ಬಂದ ನೋಡೋ! ನೂರು ವರ್ಷ ಆಯಸ್ಸು. ಆಹಾ ನನ್ತಾಳಿ ಭಾಗ್ಯನೇ..ಈಗಿನ್ನೂ ಆಫಿಸ್ಗೋಗಿದ್ದ, ಏನಾಯ್ತೋ ಏನೋ ನೋಡ್ತೀನಿರು..
……..
ನಾನು : ಓಯ್ ಲಡ್ಡೂ, ಇದ್ಯಾಕೋ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದೆ? ಹುಷಾರಿಲ್ವಾ?ತಲೆ ನೋಯ್ತುಂಟಾ?
ಲಡ್ಡೂ: ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್ ಕೊಡ್ವೇಕೂಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲಾ ಚಿನ್ನೀ, ಆಕ್ಷಿ.. ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್, ಆಕ್ಷೀ… ಮನೇಲೇ, ಆಕ್ಷೀ… ಬಿಟ್ಟೋಗಿದ್ದೆ, ಆಕ್ಷೀ…. ವ್ಹಾಟ್ ದ ಹೆಲ್, ಆಕ್ಷೀ…. ಇದ್ಯಾಕೆ,ಆಕ್ಷೀ… ಇಷ್ಟು ಸೀನ್ ಬರ್ತಿದೆ ನಂಗೆ, ಆಕ್ಷೀ…. ಅಯ್ಯೋ… ಆಕ್ಷೀ..
ನಾನು : ತಗೋ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್, ನಾನಾಗ್ಲೇ ನೋಡಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಇಗೋ, ಇವತ್ತೊಬ್ಬ “ಬಾಯ್ಫ್ರೆಂಡು” ಸಿಕ್ಕಿದಾನೆ ನಂಗೆ ನೋಡು ಬಾ.
ಲಡ್ಡೂ : ಆಕ್ಷೀssssss ಅಯ್ಯೋ, ಅಮ್ಮಾ… ಲೇ,ಚಿನ್ನೀ..ಆಕ್ಷೀsss ನಿಂಗೆ ಬಾಯ್ಫೆಂಡು ಮಾಡ್ಕೊಳಕೆ,ಆಕ್ಷೀ….ಬೇರ್ಯಾರೂ,ಆಕ್ಷೀ… ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವೇನೇ.. ಥೂ..ಖರ್ಮ..ಆಕ್ಷೀss..ನಂಗೆ ಬೆಕ್ಕಂದ್ರೆ ಸಕತ್ ಎಲರ್ಜೀ ಬೇಬ್.. ಇವತ್ತು ಆಕ್ಷೀ..ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್ ಕಥೆ, ಆಕ್ಷೀsss… ಅಷ್ಟೇ… ತಲೇನೇ ಕಳ್ಚಿ ಬೀಳ್ತಾಯಿದೆ,ಆಕ್ಷೀ.. ಓಡ್ಸು ಡಿಯರ್ ಅದ್ನ ಮನೆಯಿಂದ..ಆಕ್ಷೀ..  ಅಳೋಕೂ ನಗೋಕೂ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ನೋಡ್ಬೇಕು..ಆಕ್ಷೀ…ಈ ದೇಷ್ದಲ್ಲಿ… ಇನ್ನು ನೀನು, ಆಕ್ಷೀss ಯಾರ್ದೋ ಮನೆ ಬೆಕ್ಕುನ ಕೂಡ್ಹಾಕೊಂಡಿರೊದು ಅವ್ರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ,ಆಕ್ಷೀsssss.. ಸ್ಯೂ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಸ್ಯೂ,ಆಕ್ಷೀss ಗೊತ್ತುಂಟಾ… ಸಧ್ಯ ತಾನಾಗೇ ಹೊರಗ್ಹೋಗ್ತಾಯಿದೆ. ಆಕ್ಷೀss ನಾನೂ ಹೊಗ್ತೀನ್ ಚಿನ್ನಿ ಆಫೀಸ್ಗೆ..ಆಕ್ಷೀsss.. ಥೂ..ತಲೇನೇ ಉದ್ರೋಗ್ತಾಯಿದೆ ಸೀನೀ ಸಿನೀ.. ಆಕ್ಷೀsss.ಡಷ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡು ಪ್ಲೀಸ್… ಬಾಯ್..ಆಕ್ಷೀsss
ನಾನು :ಲಡ್ಡೂ…… ಹೋಗೇಬಿಟ್ನಲೋ… ಛೇ.. ಚಂದ ಇದ್ದ ಕಣೋ… ಸರಿ ನೀ ಹೋಗಪ್ಪ ಆಫೀಸ್ಗೆ, ಹೋಗ್ತಾ ಹಂಗೇ ವಾಲ್ಮಾರ್ಟ್ಗೋಗಿ ಮೆಡ್ಸಿನ್ ತಗೋಳೋ ಪ್ಲೀಸ್.. ಸಾರಿ ಕಣೋ.. ಹುಶಾರೂ…
ಬಾಯ್ ಲಡ್ಡೂ…. ಗುಡ್ಬಾಯ್ ಕೆಂಚೂ… ಲವ್ಯೂ ಕಣ್ರೋ…

     

ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಲಿ; ಈ ಚೆಂದ ಅನುಭವಕೆ…

ಅದು ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಕಡೆಯ ದಿನಗಳು! ಹುಳುವೊಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗೋ ಕಾಲ. ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅಲೆ ನನ್ನೊಳಗೆ.ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸ ದಿನದಂತೆ ಸಂತೋಷ, ಭಯ, ಉದ್ವೇಗ…. ಊಹೂ..ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಅದೆಂಥದೋ ಥ್ರಿಲ್  ;ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲಾ ಫೀಲಿಂಗ್’ಗಳ ಸಂತೆ ಮನದೊಳಗೆ.
    ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಫಿಲಿಂಗ್ ಸಂತೆಗೂ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೋರ್ಡ್ ಎಗ್ಜಾಂ ಎಂಬ ಗುಮ್ಮಕ್ಕು ಚೂರೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ.ಯುವ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕಿನ್ನೂ ಕಾಲಿಡದ, ಆದರೆ ದೊಡ್ಡಹುಡುಗಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ನನಗಾಗ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತು,ಹಾಡು, ಸಿನಿಮಾ, ಪಾನಿಪುರಿ ಎಂದು ಮೋಜು ಮಾಡೋದಷ್ಟೇ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು ವ್ಯಾಸಂಗ, ಮುಂದಿನ ಜೀವನ ಇವೆಲ್ಲ ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ವಿಷಯಗಳು ಬೇಕಾಗೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
     ಹೀಗೆ ಕುಣಿದಾಡ್ತಿದ್ದ  ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ, ತಲೆಕೊಡವಿದರೂ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳು ಆಗದಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ “ಯಾರೋ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾರೆ… ನನ್ನನ್ಯಾರೋ ಗಮನಿಸ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬ ಭಾವ ಕಾಡಲು ಶುರುವಾಯ್ತು.
    ಬಹುಶಃ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಹದಿವಯಸ್ಸು ಈ ಸಾಲಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರೋದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ. ನೋಡುತ್ತಿರೋದು ಅದ್ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಅದೆಷ್ಟೇ ದೂರದಿಂದಲೇ ಆಗಲಿ ಸಿಕ್ಸ್ತ್ ಸೆನ್ಸೋ, ಇಂಟ್ಯೂಶನೋ ಅದೆಂಥದೋ ಒಂದು ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಜಾಗೃತ ಭಾಗ ಈ ನೋಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಥಟ್ಟನೆ ಗುರುತಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದಾಗಲೇ ನಾವು ಹುಡುಗಿಯರು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಾಗ ಸರ್ವೇ ಮಾಡೋದೂ, ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಲೆ ಸವರಿ ಕೂದಲು ನೀಟಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದೂ,ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಿಸುಕಾಡಿ ಬಟ್ಟೆ-ದುಪ್ಪಟ್ಟಾ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದೂ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.
     ಸ್ಕೂಲಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರೋ ದಾರಿಯ ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಗಳ ಅರಿವು ನನಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಅನ್ನೋ ವಿಷಯ ಆ ರೋಮಿಯೋಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಈ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಗೊಂದು ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡೋ ಬದಲು ಕಾಲ ಹಾಗೇ ನಿಂತುಬಿಡಲಿ ಎಂದೇ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ ನಾನು! ಬಹುಶಃ ಅವನೂ ಕೂಡಾ …
     ಕಡೆಗೂ ಒಮ್ಮೆ ‘ಈಗಷ್ಟೇ ಜೀವಂತ ಕಪ್ಪೆ ನುಂಗಿದಂಥಾ’ ಮಖಭಾವ ಹೊತ್ತು ನನ್ನೆದುರು ನಿಂತ ಅವನ ಅದೆಷ್ಟು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ ನಾನು.
      “ಏನ್ರೀ, ಪತ್ತೇದಾರಿಕೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಗತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ್ದ ನನಗೆ “ಮದುವೆ ಆಗೋಣಾಂತ” ಎಂದು ಮೆಲ್ಲನುತ್ತರಿಸಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿದ್ದನಲ್ಲಾ ಮಹಾಶಯ!
“ಇದೇನ್ರಿ ಹೊಸಥರ, ಎಲ್ಲರೂ ಲವ್ವೂ ಡೇಟೂ ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಸೀದಾ ಛತ್ರ ಬುಕ್ ಮಾಡೇ ಬಂದಂತಿದೆ” ಎಂದು ಗಾಬರಿ ಬೆರೆತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆದರುತ್ತಾ
” ನಿ ನಿ ನೀವೊಪ್ಪಿದರೇ ಮಾತ್ರಾ ರೀ” ಎಂದವನು ತೊದಲಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಪ್ರಾಣಿ ಕೂಡಾ ನನ್ನಷ್ಟೇ ಹೆದರಿದೆ” ಎಂದು ಒಂದುಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟಿದ್ದೆ.
     ನನಗದು ಮೊದಲನೇ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆ ಎಂಬ ಉದ್ವೇಗ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ ಪರಿಚಿತರು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಗತಿಯೇನೋ ಎಂಬ ಅಳುಕು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.  “ಊಹೂ” ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಓಡುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.
      ಅಬ್ಬಾ…… ನಡೆದ್ದು ಇಷ್ಟೇ ಚಿಕ್ಕ ಘಟನೆ.ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಿಪಿ ನಾರ್ಮಲ್ಲಾಗೋಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತಲ್ಲ! ಸದಾ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಏನಾದರೊಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರೋ ಹುಡುಗಿ ಹೀಗ್ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿದೆ ಎಂದು ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ಗಾಬರಿ. ಸುಮ್ಮನೇ ತಲೆನೋವಿನ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.ರಾತ್ರೆ ಕನಸಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ರೋಮಿಯೋ.
……..
      ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೆದು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಜೀವನ ಬಹಳಷ್ಟು ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಂದು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿದ್ದ ರೋಮಿಯೋನ ಹೆಸರು, ವಿಳಾಸವಿರಲೀ ಮುಖಚಹರೆ ಕೂಡಾ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಆ ದಾರಿಯ ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅವನನ್ನು, ಅವನಿತ್ತ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನೂ ನೆನೆಯದೇ ಇರಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಅವನೆಡೆಗೆ ಪ್ರೇಮಭಾವವೂ ಇಲ್ಲ. ಓಹ್…… ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲು; ಈ ಚೆಂದ ಅನುಭವಕೆ..
……………………….
ಉಡಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ ಹಳೇ ಬರಹ ಇದು. ನನ್ನ ಗುರುಸ್ವರೂಪಿ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು “ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೀಟಲೆಯಾಗಿ,ತರಲೆಯಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೀಯಾ” ಎಂದಾಗ ಬರೆದದ್ದಿದು. ಈಗ ಪ್ರೀತಿಯ ತಮ್ಮ ನಿಸರ್ಗ ಬರೆದ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ನಲ್ಲಿ  ಇತಂದೇ ಕಥೆಯೊಂದರ ಮತ್ತೊಂದು ಕೋನದ ನಿರೂಪಣೆ ನೋಡಿ ಈ ಬರಹದ ನೆನಪಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂದು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಆರಿಸಿಕೊಳ್ವಿರಾ 🙂

ಪತ್ರ-ಚಿತ್ರ

ಕವಿಹೃದಯಿ ಗೆಳೆಯ ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ಕಂಡಂತೆ;ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆ..

ಮೌನದೊಳಗಣ ಮಾತು

“ತೀರ್ಥರೂಪ ಸ್ವರೂಪರಾದ ತಂದೆಯವರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು. ನಾನು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಸೌಖ್ಯವಾಗಿರುವಿರೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇನೆ”. ಈ ರೀತಿಯ ಒಕ್ಕಣೆಯಿರುವ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ದಸರಾ ರಜೆಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡರಜೆಯೆಂದು ನಾವು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಜಾದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಅಜ್ಜಿಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮನೆಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಈವಾಗ ನೆನಪುಗಳಷ್ಟೆ. ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದಾಗ ಹಳೆಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೆಟುರಗಳಲ್ಲಿ ಹೂತ ರಾಶಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಹೊತ್ತು ತಂದು ಹೊಸ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಗೆ ನೇತುಹಾಕಿದ್ದೆ. ಮಡಚಿಟ್ಟ ತಿಳಿನೀಲಿ ಆಗಸದ ತುಣುಕುಗಳಂತಿದ್ದ ಪತ್ರಗಳೊಳಗೆ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯರೆಂಬ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ, ತವರುಮನೆಯಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಕೈಯ ಪಡಿಯಚ್ಚುಗಳೂ ಇದ್ದವು. ತರಚಿದ ಗಾಯದ ಅವಲತ್ತುಗಳು,ಅಜ್ಜಿ ಕೊಡಿಸಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ತಿಂಡಿಗಳ ವಿವರಣೆಗಳು ಪುಟ್ಟ ಲೋಕದ ಅಕ್ಷರ ತೊದಲುಗಳು.ಪತ್ರಲೋಕದ ಕೌತುಕ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಾದುದು ಹೇಗೆ..? ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು ಆ ಅಕ್ಷರಬಂಧ..?

20151130_205534

ಇವೆಲ್ಲ ನೆನಪಾದದ್ದು “ನಿಂದೆ ಪ್ರಿಯ ಮೊಯ್ದೀನ್”(ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೊಯ್ದೀನ್), ಅನ್ನೋ ಮಲಯಾಳಂ ಪ್ರಣಯಕಾವ್ಯವನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದಾಗ.ಅದರಲ್ಲೇನು ಬಾಲ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅಸಹಜವೆನ್ನುವಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೋಡಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರುಗಳವರ್ಯಾರು ಅನುಭವಿಸಲಾಗದ ಎದೆ ತುಡಿತಗಳನ್ನು ಲೇಖನಿಯ ಹನಿಗಳಾಗಿಸಿ ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಆ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿವೆ ಮನದಲ್ಲಿ. ಕುಡಿನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ, ಆ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಗುವ ಪ್ರಣಯದುಬ್ಬರದ ಕಾಲ. ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಹರಿದ ಹಾಳೆಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಮೂಡುವ, ಮನದ ಭಾವನೆಗಳು ಕಲ್ಪನೆಯ ಕುಸುರಿಯಲ್ಲರಳಿ ಪದವಾದ ಪ್ರೇಮದೋಲೆ. ಇಷ್ಟದ ಜೀವಕೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡಲು ಪಡುವ ಪಾಡು. ಮತ್ತೆ ಪತ್ರ ಮುಖಾಂತರವೇ ಪಕ್ವವಾಗುವ ಅಥವಾ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಪ್ರೀತಿ..ಇಂದಿನ ನಗರಗಳ…

View original post 280 more words